Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΝΑ ΛΕΓΕΤΑΙ

Τετάρτη, 24 Μαρτίου 2021

ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ ΠΟΛΥΖΩΙΔΗΣ: "Αθώος ο Κολοκοτρώνης..." - ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ



Γράφει ο Γεώργιος Τάτσιος

τ.Πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων

 

Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης γεννήθηκε στις 20 Φεβρουαρίου 1802 στο Μελένικο. Ο πατέρας του ήταν Σερραίος, αλλά από πολύ μικρή ηλικία εγκαταστάθηκε στο Μελένικο μαζί με τον μετέπειτα Μητροπολίτη Λεόντιο (αδελφό του), ο οποίος αρχιεράτευσε στο Μελένικο από το 1769 μέχρι το 1796.

Αφού περάτωσε τα μαθήματα της Σχολής του Μελενίκου οι γονείς του τον έστειλαν στην περιώνυμη Σχολή των Σερρών το 1815 για να παρακολουθήσει ανώτερα μαθήματα υπό την επίβλεψη του Μακεδόνα Σχολάρχη και διανοούμενου Μηνά Μηνωίδη. Το 1817 μετά τον θάνατο του πατέρα του μετέβη στην Βιέννη για να συνεχίσει τις σπουδές του, όπως συνήθιζαν να κάνουν τα παιδιά των Μελενικίων. Σπούδασε Νομικά και Ιστορία στο Πανεπιστήμο της Γοτίνγκης (Γκαίτινγκεν) και στο Βερολίνο.

Διέκοψε τις σπουδές του στο Βερολίνο το 1821, όταν είχε αρχίσει η Ελληνική Επανάσταση και κατέβηκε στην Ελλάδα. Το γεγονός της κήρυξης της Επανάστασης ενθουσίασε τον Πολυζωίδη. Αρχές Σεπτεμβρίου του 1821 πραγματοποίησε το παράτολμο ταξίδι προς την Ελλάδα ακολουθώντας τον Αλέξανδρο Μαυροκορδάτο. Εγκαταστάθηκε στο Μεσολόγγι και έγινε μόνιμος γραμματέας του Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου. Με αυτήν την ιδιότητα συμμετείχε στις εργασίες της Α΄Εθνικής Συνέλευσης της Επιδαύρου, που συγκλήθηκε υπό την προεδρία του Μαυροκορδάτου. Με την ιδιότητα του γραμματέα συνέβαλε στην κατάρτιση του προσωρινού Πολιτεύματος της 1ης Ιανουαρίου 1822.  Αν και νεότατος τότε (μόλις 20 ετών) υπήρξε ο κύριος συντάκτης του Συντάγματος και συνέταξε σχεδόν εξ ολοκλήρου την περίφημη Διακήρυξη του 1822, με την οποία επιδίωξε να καταδείξει στην απολυταρχική Ευρώπη, ότι ο πόλεμος των Ελλήνων ήταν εθνικός και ιερός.. Αργότερα ο Κωνσταντίνος Παπαρρηγόπουλος χαρακτήρισε την εν λόγω Διακήρυξη ως «κάλλιστον ίσως έγγραφον, εξ όσων ποτέ επί 60 έτη εξέδωκε Ελληνική Συνέλευσις ή Κυβέρνησις».

Κατά την πρώτη πολιορκία του Μεσολογγίου (1823) αντιπροσωπεία με επικεφαλής τον Πολυζωίδη πήγε στο Λονδίνο και πέτυχε να συνάψει δάνειο για να ενισχύσει τους πολιορκούμενους. Το 1824 στην Συνέλευση της Δυτικής Ελλάδας που συνήλθε στο Αιτωλικό ανακηρύχθηκε «Πολίτης» αυτής σε αναγνώριση της προσφοράς του στο αγωνιζόμενο Έθνος. Στην δεύτερη πολιορκία του Μεσολογγίου (1825) ο Πολυζωίδης μετέβη στην Μάλτα προς στρατολόγηση μισθοφόρων για την αντιμετώπιση του Ιμπραήμ Πασά. Ο ίδιος συμμετείχε στην τελευταία φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου και στην Έξοδο (10 Απριλίου 1826). Ο Πολυζωίδης είναι εκείνος που μετά την ηρωική Έξοδο του Μεσολογγίου και την καταστροφή του, σε μια επίσημη ομιλία του στο Ναύπλιο παρουσία και αρκετών αγωνιστών που σώθηκαν στην Έξοδο - ήταν και δεινός ρήτορας - ονόμασε το Μεσολόγγι «ΙΕΡΑΝ ΠΟΛΙΝ», ονομασία που επικράτησε. Το 1827 εξελέγη ως πληρεξούσιος της Συνέλευσης των παρευρισκομένων στην ελεύθερη Ελλάδα Μακεδόνων και Θετταλών και συμμετείχε στην Γ΄ Εθνοσυνέλευση που έγινε στην Τροιζήνα, όπου ψηφίστηκε το νέο Πολιτικό Σύνταγμα της Ελλάδος.

Μετά την ναυμαχία του Ναυαρίνου (1828) πιστεύοντας ότι η ελευθερία της Ελλάδας είχε εξασφαλιστεί πήγε στο Παρίσι και συμπλήρωσε τις νομικές σπουδές του. Όταν τελείωσε, επέστρεψε στην Ελλάδα (1830). Κυβερνήτης ήταν ο Ιωάννης Καποδίστριας, που προσπαθούσε να νοικοκυρέψει το νέο Ελληνικό κράτος. Ο Πολυζωίδης προσχώρησε στην αντιπολιτευτική παράταξη των φιλελευθέρων συνταγματικών. Στις αρχές του 1831 κυκλοφόρησε στην Ύδρα την εφημερίδα «ΑΠΟΛΛΩΝ» της οποίας ήταν ο εκδότης. Στον υπότιτλο της εφημερίδας έγραφε: «Εφημερίς Αντιδεσποτική και Αντικαποδιστριακή»! Η συγκεκριμένη εφημερίδα ήταν αντιπολιτευτικό όργανο κατά του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια και εκδιδόταν ανελλιπώς μέχρι την ημέρα της δολοφονίας του Καποδίστρια. Τότε διακόπηκε η έκδοσή της αφού εξέλιπε ο σκοπός της αποστολής της.

Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ

Αργότερα (1832) ο Πολυζωίδης επέστρεψε στο Ναύπλιο κι έλαβε μέρος στην Δ΄ Εθνοσυνέλευση. Η βαυαρική Αντιβασιλεία εκτιμώντας την νομική κατάρτιση του Πολυζωίδη τον διόρισε πρόεδρο στο πενταμελές δικαστήριο (Πρωτοδικείο) του Ναυπλίου. Οι ίδιοι αντιβασιλείς (Γερμανοί) Μάουερ και Άβελ επέλεξαν τον Πολυζωίδη να δικάσει (16 Απριλίου 1834) τον Θεόδωρο Κολοκοτρώνη και άλλους αγωνιστές της Επανάστασης, πιστεύοντας ότι λόγω της έχθρας που είχε με τον Κολοκοτρώνη και τον Πλαπούτα θα τους καταδίκαζε εις θάνατον «επί εσχάτη προδοσία».

Πριν από την έναρξη της δίκης ο εισαγγελέας Μάσον είχε καλέσει στο σπίτι του και τα πέντε μέλη του δικαστηρίου και αφού τους παρουσίασε όσα στοιχεία είχε συγκεντρώσει, τους ρώτησε αν τα έβρισκαν αρκετά για να καταδικάσουν τους δύο στρατηγούς. Ο Πολυζωίδης εξεγέρθηκε και απάντησε αρνητικά. Προσπάθησαν επίσης να εξαγοράσουν και τον Τερτσέτη ενώ η δίκη διαρκούσε ακόμη. Ήταν ξεκάθαρο ότι εκτός από τον Τερτσέτη και τον Πολυζωίδη, οι άλλοι τρεις δικαστές ήταν αποφασισμένοι να καταδικάσουν σε θάνατο τους στρατηγούς. Στην αίθουσα της διάσκεψης του δικαστηρίου διαδραματίστηκαν, σκηνές συγκλονιστικές. Ο Πολυζωίδης και ο Τερτσέτης με επιχειρήματα προσπάθησαν να προκαταλάβουν τους τρεις «καταδικαστικούς» δικαστές.

Η δίκη κράτησε 40 ημέρες και έγινε στο Τουρκικό τζαμί του Ναυπλίου. Για τον εισαγγελέα Εδουάρδο Μάσον γράφει ο ιστορικός Μέντελσον: «ο εμπαθής εκείνος πολέμιος της ρωσικής μερίδος και του Κολοκοτρώνη, που υπερασπίσθηκε με πάθος τον φονιά του Καποδίστρια Γεώργιο Μαυρομιχάλη». Ο Μάσον κατηγόρησε με άκαμπτο πείσμα τον Κολοκοτρώνη. Προσπάθησε με διάφορα τεχνάσματα, να κατασκευάσει ψευδομάρτυρες ή να διαστρέψει τις μαρτυρικές καταθέσεις. Οι 44 μάρτυρες κατηγορίας που παρουσιάστηκαν, δεν κατέθεσαν στοιχεία που να μη μπορούν να αμφισβητηθούν. Αντιστρόφως οι 115 μάρτυρες υπεράσπισης που εξετάσθηκαν διέψευσαν τα περισσότερα σημεία της κατηγορίας. Επί είκοσι ημέρες παρέλασαν προ του δικαστηρίου οι μάρτυρες και ήταν σαν να παρέλαυναν όλα τα κομματικά πάθη που είχαν έως τότε συγκλονίσει τη μαχόμενη Ελλάδα.

Η εμφάνιση του Κολοκοτρώνη στο εδώλιο συγκλόνισε το ακροατήριο. Στην ερώτηση του προέδρου «Τι επάγγελμα κάνεις;» ο Γέρος του Μοριά απάντησε: «Στρατιωτικός. Στρατιώτης ήμουνα. Κράταγα επί 49 χρόνια στο χέρι το ντουφέκι και πολεμούσα νύχτα μέρα για την πατρίδα. Πείνασα, δίψασα, δεν κοιμήθηκα μια ζωή. Είδα τους συγγενείς μου να πεθαίνουν, τ΄ αδέρφια μου να τυραννιούνται και τα παιδιά μου να ξεψυχάνε μπροστά μου. Μα δε δείλιασα. Πίστευα πως ο Θεός είχε βάλει την υπογραφή του για τη λευτεριά μας και πως δεν θα την έπαιρνε πίσω».

Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης παραμέρησε τις διαφορές που είχε με τον Κολοκοτρώνη και αρνήθηκε να υπογράψει (μαζί με τον Γεώργιο Τερτσέτη) την καταδίκη των γενναίων αγωνιστών (Κολοκοτρώνη, Πλαπούτα, Τζαβέλλα κ.α.). Οι χωροφύλακες του καθεστώτος με βρισιές και λασπολογίες και με προτεταμένη τη λόγχη προς τον Πρόεδρο του Δικαστηρίου, τον εκβίαζαν να υπογράψει τη θανατική καταδίκη των αγωνιστών. Η απάντηση του Πολυζωίδη ήταν: «Το σώμα μου δύνασθε να το κάμητε όπως θέλετε, αλλά τον στοχασμόν μου, την συνείδησίν μου, δεν θα δυνηθήτε να τα παραβιάσητε. Προτιμώ την αποκοπήν της χειρός μου, αλλά δεν υπογράφω». Στο τέλος των πρακτικών της δίκης έμειναν δύο λευκά μέρη που άφησαν οι συντάκτες για να μπουν οι υπογραφές του Πολυζωίδη και του Τερτσέτη, που με τη βία τους κάθισαν στις έδρες τους. «Τα λευκά αυτά μέρη του χαρτιού είναι ίσαμε και σήμερα η μεγαλύτερη δόξα της δικαιοσύνης της πατρίδας μας», γράφει ο Δ. Φωτιάδης.

Ο Υπουργός Δικαιοσύνης Σχινάς σε έντονο ύφος κάλεσε τον Πολυζωίδη να υπογράψει την απόφαση. Εκείνος αρνήθηκε, έμεινε «βιδωμένος» στην καρέκλα του, ενώ ο Τερτσέτης κοίταζε από το παράθυρο το πλήθος που συνωστιζόταν στην πλατεία. Ο υπουργός με παθιασμένη αυταρχικότητα φώναξε: «Ε, και η υπομονή έχει τα όριά της. Κλητήρες πιάστε τους και φέρτε τους στις έδρες!». Οι χωροφύλακες όρμησαν, άρπαξαν τον Πρόεδρο του δικαστηρίου. Εκείνος αμύνθηκε, κρατιόταν από το τραπέζι, από τις καρέκλες, από τις πόρτες φωνάζοντας «σεβαστείτε την ατομική μου ελευθερία». Οι χωροφύλακες, παρουσία του υπουργού, τον βλασφημούσαν, τον χτυπούσαν, τον έσπρωχναν, του έσκιζαν τα ρούχα και δια της βίας τον έφεραν στο κάθισμα της προεδρίας. Ο υπουργός διέταξε τον γραμματέα να διαβάσει την απόφαση, επειδή ο Πολυζωίδης, ως πρόεδρος, δεν ήθελε να διαβάσει την απόφαση που δεν είχε υπογράψει. Καθώς ανακοινώνεται η απόφαση, ο Πολυζωίδης γέρνει το κεφάλι και κλείνει τα μάτια με τα χέρια του. Σ’ αυτή τη στάση, οδύνης και ντροπής για όσα γίνονταν, θα μείνει ως το τέλος.

Όσο διαρκούσε η ανάγνωση της απόφασης, ο Κολοκοτρώνης διατηρούσε την ψυχραιμία του παίζοντας απαλά τις χάντρες του κομπολογιού του. Δεν έδειξε ιδιαίτερη συγκίνηση ούτε όταν άκουσε την τρομερή φράση: «Ο Δημήτριος Πλαπούτας και ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης καταδικάζονται εις θάνατον ως ένοχοι εσχάτης προδοσίας». Έκανε μόνο το σταυρό του και είπε: «Κύριε ελέησον! Μνήσθητί μου, Κύριε όταν έλθεις εν τη βασιλεία σου». Ύστερα πήρε από την ταμπακιέρα του μια πρέζα ταμπάκο, τον ρούφηξε και πρόσφερε σε όσους τον είχαν περιτριγυρίσει. Στους δικηγόρους του είπε με σταθερή φωνή: «Αντίκρισα τόσες φορές το θάνατο και δεν τον φοβήθηκα. Ούτε τώρα τον φοβούμαι». Σε έναν οπαδό του που του φώναξε συγκινημένος: «Άδικα σε σκοτώνουν, στρατηγέ», αποκρίθηκε με πικρή θυμοσοφία: «Γι’ αυτό λυπάσαι; Καλύτερα που με σκοτώνουν άδικα, παρά δίκαια».

Τους Πολυζωίδη και Τερτσέτη τούς οδήγησαν σε δίκη. Ήταν ένα από τα ανταλλάγματα που έθεσαν οι άλλοι τρεις αντιβασιλείς για να συμφωνήσουν με τον Όθωνα στην απονομή χάριτος (από την θανατική ποινή) του Κολοκοτρώνη και των άλλων αγωνιστών! Να τι είπε ο Τερτσέτης στην απολογία του: «Ζουν οι οπλαρχηγοί. Ζουν! Χαρείτε, ω Έλληνες. Ζουν! Φυλακισμένοι. Αληθινά, εις τα φρούρια, οπού προ δέκα χρόνων επήραν επί κεφαλής σας από τον εχθρόν, αλλά ζουν». Οι δύο δικαστές εκδιώχθηκαν και φυλακίστηκαν. Όταν ενηλικιώθηκε ο Όθων (20 Μαΐου 1835) και ανέλαβε τη βασιλεία, οι αγωνιστές και οι δικαστές έλαβαν χάρη, ελευθερώθηκαν και παρασημοφορήθηκαν.

Ο Πολυζωίδης κατέστη μάρτυρας και διακεκριμένη μορφή στην παγκόσμια Ιστορία της Δικαιοσύνης για την προάσπιση του κύρους και της ανεξαρτησίας της. Η προφητεία του Γεώργιου Τερτσέτη (κατά την απολογία του) επαληθεύτηκε πλήρως: «…το όνομα του Προέδρου μας (Πολυζωίδη) γνωστόν μόνον εις την Ελλάδα, έως την 26η Μαΐου, θα γίνη γνωστόν εις όλην την πλάσιν. Οπόταν μεταξύ των ανθρώπων θα γίνεται λόγος δι’ άφοβον, δια φιλοδίκαιον Πρόεδρον Δικαστηρίου, θα αναφέρεται με εγκώμια το όνομα τούτου του ανδρός». Ο κ.Κωνσταντίνος Χιώλος έγραψε: «Ο Πολυζωίδης διέπρεψε ως δικαστής, ως πολιτικός και ως άνθρωπος των Γραμμάτων. Υπήρξε υπερασπιστής του Δικαίου, άριστος νομικός, υπέροχος φιλόλογος, τέλειος άνθρωπος και μάλιστα ανώτερος χρημάτων. Αν και του παρουσιάστηκαν πολλές ευκαιρίες να πλουτίσει, εν τούτοις τις απέκρουσε και τις αντιπαρήλθε».

Ο Αναστάσιος Πολυζωίδης μετά την αποφυλάκισή του διορίστηκε Αντιπρόεδρος του Αρείου Πάγου και Σύμβουλος Επικρατείας. Το 1837 (νέος 35 ετών), διορίστηκε Υπουργός Παιδείας, Θρησκευμάτων και Εσωτερικών. Ως αρμόδιος Υπουργός, συνέβαλε τα μέγιστα στην οργάνωση και λειτουργία του πρώτου πανεπιστημίου του ελεύθερου Ελληνικού κράτους με τη σύνταξη των Διαταγμάτων “Περί συστάσεως του Πανεπιστημίου” και “Περί προσωρινού κανονισμού του Πανεπιστημίου”. Πρόκειται για το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Μετά την εκθρόνιση του Όθωνα (1862), διορίστηκε Νομάρχης Αττικοβοιωτίας και αργότερα αποτραβήχτηκε απ’ τη δημόσια ζωή. Πέθανε στην Αθήνα το 1873 στεναχωρημένος, απογοητευμένος, πτωχός και συντετριμμένος από τον κατατρεγμό και την αχαριστία. Η προτομή του κοσμεί τις εισόδους των δικαστικών μεγάρων ανά την Ελλάδα.

Αυτός ήταν ο Αναστάσιος Πολυζωίδης.

ΤΟ ΣΥΜΒΟΛΟ ΤΗΣ ΔΙΚΑΣΤΙΚΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ!

 

 

Βιβλιογραφία

- ΣΕΡΡΑΪΚΑ ΧΡΟΝΙΚΑ, Τόμος 15ος, «Το Μελένικο και ο Αναστάσιος Πολυζωίδης

- «ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ - Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ», Συγγραφέας Δ.Φωτιάδης, Εκδόσεις ΚΥΨΕΛΗ, 1977

- «Η ΔΙΚΗ ΤΩΝ ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗ-ΠΛΑΠΟΥΤΑ», Συγγραφέας Αναστάσιος Πολυζωίδης, Εκδόσεις ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ, 2009
 

Δευτέρα, 22 Μαρτίου 2021

Γέμισαν οι Σέρρες με αφίσες Ηρώων του 1821!!!

 

Γέμισε η πόλη των Σερρών με αφίσες που αναγράφουν ΜΑΧΟΥ ΥΠΕΡ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΠΑΤΡΙΔΟΣ (του Αλέξανδρου Υψηλάντη). Οι Έλληνες δεν ξεχνούν τους Ήρωες!!!






Δευτέρα, 15 Μαρτίου 2021

Να σκεπάσουμε την Εκκλησία στη Μεσαία! (ΜΑΧΑΛΑΔΕΣ)

 



Η Μεσαία βρίσκεται στην εσχατιά της Πατρίδας μας (10χλμ από το Νέο Πετρίτσι Σερρών), σε απόσταση μερικών μέτρων από τα ελληνοβουλγαρικά σύνορα. Εκεί επέλεξαν να ξαναφτιάξουν τη ζωή τους κάποιοι Έλληνες του Πόντου το 1923. Κατασκεύασαν τα σπίτια τους δημιουργώντας συνολικά 5 οικισμούς, οι οποίοι είναι γνωστοί με την ονομασία "Μαχαλάδες".

Κατά τον Β΄ΠΠ οι κάτοικοι των Μαχαλάδων αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν και πάλι τα σπίτια τους, καθώς η περιοχή σφυροκοπήθηκε ανελέητα από τους Γερμανούς στη Μάχη των Οχυρών. Ακολούθησε η αιματηρότατη βουλγαρική κατοχή 1941-44 και δύο ψυχροπολεμικές δεκαετίες στις σχέσεις Ελλάδος-Βουλγαρίας, γεγονότα που δεν επέτρεψαν την επάνοδο των Μαχαλιωτών σε εκείνον τον τόπο.

Ελάχιστοι επέστρεψαν για να συνεχίσουν την αγροκτηνοτροφική τους δραστηριότητα και συντηρούσαν τον Ιερό Ναό Αγίου Δημητρίου μέχρι το 2010. Σήμερα η σκεπή του Ναού έχει καταρρεύσει. Μένουν απροστάτευτες Εικόνες που έφεραν οι πρόσφυγες από τον Πόντο. Οι απόγονοι των Μαχαλιωτών δρομολογούν την επισκευή της σκεπής και επιδιώκουν την αναστήλωση της Εκκλησίας.

Στόχος μας είναι να γίνει το 2023 Θεία Λειτουργία ΕΚΕΙ για την επέτειο των 100 ετών από την εγκατάσταση των Ποντίων στους Μαχαλάδες.

Γίνεται προσπάθεια να συγκεντρωθεί το ποσό των 5.000 ευρώ που χρειάζεται για την κατασκευή νέας σκεπής και για τον ευπρεπισμό του χώρου.

Όσοι επιθυμούν να προσφέρουν μπορούν να επικοινωνήσουν με τον κ.Ιωάννη Καραγκιοζίδη (τηλ: 6908511243).



Γεώργιος Ευθ. Τάτσιος

Κυριακή, 21 Φεβρουαρίου 2021

"...ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΚΑΡΙΕΡΕΣ ΕΠΑΝΩ ΣΤΟ ΑΙΜΑ ΗΡΩΩΝ ΠΟΥ ΘΥΣΙΑΣΤΗΚΑΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ" - Άστραψε και βρόντηξε ο Παπαγιώργης στην Νιγρίτα

 


            Άστραψε και βρόντηξε ο Παπαγιώργης την Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2021 στην επετειακή ομιλία του για τα 108 χρόνια από την απελευθέρωση της Νιγρίτας. Το άδικο δεν μπορεί να μείνει ατιμώρητο. Τέτοιες φωνές υπενθυμίζουν στους Έλληνες το καθήκον τους. Ακολουθεί χαρακτηριστικό απόσπασμα από την ομιλία: 

Μαζευτήκαμε σήμερα, 108 χρόνια μετά τα γεγονότα που γιορτάζουμε για να ευχαριστήσουμε τους απελευθερωτές μας για τον αγώνα τους να ελευθερώσουν τον τόπο αυτό από τον τουρκικό ζυγό αλλά και να τον διατηρήσουν Ελληνικό ενάντια στον πανσλαβισμό. Για να ελευθερωθεί αυτός ο τόπος αλλά και να παραμείνει Ελληνικός χύθηκε αίμα, χάθηκαν ανθρώπινες ζωές, καταστράφηκαν πόλεις και χωριά! Οι πρόγονοί μας ιδιαίτερα από το 1821 και εξής για τον Ιερό Σκοπό διέθεσαν όχι μόνο τις περιουσίες τους αλλά θυσίασαν και τις οικογένειές τους και την ζωή τους ακόμη. Αγωνίσθηκαν για να φανεί η Μακεδονία πως είναι μόνο Ελληνική, η γλώσσα των Μακεδόνων είναι Ελληνική και η εθνικότητας των Μακεδόνων είναι ίσως Ελληνικότερη όλων των Ελλήνων! Κι ενώ τότε οι πρόγονοί μας αγωνίσθηκαν, θυσιάζοντας τα πάντα,  βρέθηκαν σήμερα κάποιοι που θέλησαν να κρατήσουν τις καρέκλες τους και να στήσουν τις πολιτικές καριέρες τους επάνω στο ηρωικό αίμα των Ηρώων ξεπουλώντας τον «υπέρ βωμών και εστιών αγώνα» τους.

Με τί «μούτρα» κύριοι και κυρίες αντέχουμε να αντικρίσουμε αυτούς που τότε αγωνίσθηκαν για να είμαστε εμείς σήμερα ελεύθεροι και εκμεταλλευόμενοι την ελευθερία μας να ξεπουλήσουμε τον αγώνα και τα κατορθώματά τους;

Έχω αναφέρει ξανά τον προφητικό λόγο του Μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου και δεν θα σταματήσω να το λέω πως: «η Μακεδονία θα σώσει την Ελλάδα γιατί κάποια Ελλάδα αποφάσισε να αυτοκτονήσει…».

Ναι λοιπόν, το ξεπούλημα της Μακεδονίας από κάποιους ήρθε να ξυπνήσει και να ενώσει όλους τους Έλληνες! Γιατί κάποιοι ¨Έλληνες¨ αποφάσισαν να ξεπουλήσουν την Πατρίδα!

Το ξεπούλημα της Μακεδονίας μας λοιπόν ξύπνησε όλους τους Πατριώτες όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και τους ευρισκόμενους σε όλο τον κόσμο!

Η Μακεδονία ένωσε όλους τους Έλληνες!

Η Μακεδονία λοιπόν θα σώσει ολόκληρη την Ελλάδα!

Γιατί πλέον οι Έλληνες δεν κοιμούνται!

Περιμένουν στη γωνία να δούνε τι θα πράξουν οι έχοντες σήμερα την ευθύνη για την διατήρηση της ψευτοσυμφωνίας των Πρεσπών! Περιμένουν να δούνε τι θα γίνει στο γαλανόλευκο Αιγαίο και όλη την ανατολική Μεσόγειο. Περιμένουν να δούν τι θα γίνει με το λαθρομεταναστευτικό που απειλεί πλέον την Ελληνικότητα του τόπου αυτού. Περιμένουν και θα κρίνουν…. Περιμένουν σαν το ηφαίστειο που ξυπνά, βγάζει καπνούς και είναι έτοιμο, με την παραμικρή αφορμή, να εκραγεί και να κάψει αυτούς που το ξύπνησαν!  Οι σύγχρονοι Έλληνες, αφυπνισμένοι πλέον, είμαστε έτοιμοι να αποδείξουμε πως είμαστε παιδιά των ηρώων του 1821, των Μακεδονομάχων, των τσολιάδων του έπους της Πίνδου αλλά και του έπους του Ιστίμπεη, του Ρούπελ και άλλων Οχυρών του Μεταξά, απέναντι σε οποιαδήποτε απειλή, είτε εξωτερική, εξ ανατολών θαλάσσης και ξηράς ή απ΄όπου αλλού, είτε εσωτερική, σαν βρεθούν κάποιοι να ξεπουλήσουν αιματοβαμμένα χώματα, ύδατα, ιστορία και γενικότερα κληρονομιά!

''Εσείς πουλιά μ', πουλιά μ' πετούμενα, πετάτε στον αέρα, μην είδατε πουλιά μ' το Γιώργη μας, τον Καπετάν Γιαγλή μας…»

Θα ήθελα κλείνοντας να παρακαλέσω εκείνα τα πουλιά, τα πετούμενα, του γνωστού δημοτικού τραγουδιού, αν δουν τον καπετάν Γιαγκλή με τα παλικάρια του κι όλους τους Μακεδονομάχους, να τους αναγγείλουν κατά το σπαρτιατικό επίγραμμα των Θερμοπυλών πως :Εμείς, τα παιδιά τους «ενθάδε ιστάμεθα τοις κείνων ρήμασι, και ουχί μόνον ρήμασι αλλά και πράξεσι πειθόμενοι»! Γιατί πέρασε η ώρα των λόγων και ήρθε η ώρα για πράξεις!

Ο Γέρος του Μωριά έλεγε:

«Έλληνες! Έλληνες! Πως κάνετε έτσι μωρέ….; Εσείς δεν ήσαστε που τους νικήσατε στο Βαλτέτσι; σείς δεν πατήσατε το κάστρο στην Τριπολιτσά; Τώρα θα λιγοκαρδήσουμε; Σηκώστε ψηλά το κεφάλι!... Να είστε σίγουροι πως ταχιά πάλι εμείς θα είμαστε νικητές!...»

Η Υπέρμαχος στρατηγός Κυρία Θεοτόκος θα συνεχίσει, όπως τότε, να σκεπάζει την Πατρίδα μας! Άς ενδυναμώνει έτι περισσότερο τις πανίσχυρες Ένοπλες Δυνάμεις μας και τα άξια Σώματα Ασφαλείας στον αγώνα τους! Ας δώσει όμως και νου στους πολιτικούς μας, να ενωθούν απαξάπαντες χαράσσοντας από κοινού εθνωφελή πολιτική, να διαχειρισθούν ελληνοπρεπώς τα δίκαια της Πατρίδας μας γιατί οι συνέπειες των τυχόν κακών, μειοδοτικών, χειρισμών τους θα είναι πικρές για εκείνους, για τους Έλληνες και για την Ελλάδα!!!

Είμαστε παιδιά ηρώων και αυτό δεν λέγεται απλά, αλλά αποδεικνύεται!

Ζήτω οι ήρωες αγωνιστές για την απελευθέρωση της Νιγρίτας, της Μακεδονίας μας, της Ελλάδας μας!



Σάββατο, 13 Φεβρουαρίου 2021

ΠΕΦΤΟΥΝ ΟΙ "ΜΑΣΚΕΣ" - Τούρκοι και Σκοπιανοί σε στενή συνεργασία...


 

Γεώργιος Ευθ. Τάτσιος

τ.Πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας

Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων

 

Μας έλεγαν ότι η "Συμφωνία" του Κοτζιά θα αποκόψει τους Σκοπιανούς από την Τουρκία. Φωνάζαμε για το αντίθετο... Δυστυχώς δικαιωθήκαμε ΚΑΙ σε αυτό. Το σχέδιο απόσχισης της Μακεδονίας προχωράει κανονικά. Βρισκόμαστε στο στάδιο δημιουργίας (δήθεν) "μακεδονικής" μειονότητας εντός Ελλάδος. Στο ίδιο άρμα της προπαγάνδας βρίσκεται η (δήθεν) "μακεδονική" μειονότητα με την (δήθεν) "τουρκική" μειονότητα. Ζητούν αναγνώριση.

Το μειονοτικό κόμμα ΚΙΕΦ (DEB) από την Θράκη συμπαρίσταται στο «δράμα» αυτών που ονειρεύονται (δήθεν) «μακεδονική» μειονότητα. Φαίνεται ότι υπάρχει στενή συνεργασία αυτών των κινήσεων, την ίδια στιγμή που η Ελληνική Πολιτεία τονίζει ότι επιδιώκει την πιστή τήρηση της «συμφωνίας» που όπως φαίνεται αποσταθεροποιεί την περιοχή. Γράφει το ΚΙΕΦ στην ανακοίνωσή του:

«Παρακολουθούμε με ανησυχία την όλη διαδικασία του Συλλόγου «Αδελφότητα γηγενών-ντόπιων νομού Σερρών Κύριλλος και Μεθόδιος» που εξαρχής αν και κηρύχθηκε επίσημα νόμιμη το 2017, εν συνεχεία με την απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Σερρών που έκανε δεκτή την ανακοπή για την ακύρωση του Συλλόγου που είχε ασκήσει ο αντεισαγγελέας Σερρών εναντίον της απόφασης του Ειρηνοδικείου. Η απόφαση αυτή ενάντια στην Μακεδονική Μειονότητα είναι ένα παράδειγμα όλων αποφάσεων που έχουν δοθεί ενάντια στην Μουσουλμανική-Τουρκική Μειονότητα της Δυτικής Θράκης παρά της αποφάσεις του ΕΔΑΔ που σε όλες δικαιώνουν την Μεινότητα μας. Αποδεικνύεται για ακόμη μια φορά ότι οι ελληνικές αρχές συνεχίζουν να ασκούν πίεση. Η άρνηση ταυτότητας των εθνικών μειονοτήτων είναι μία αναδημοκρατική και μη δεκτή πράξη. Ελπίζουμε ότι τέτοιες πρακτικές θα βρουν ένα τέλος το συντομότερο δυνατόν και τέλος θέλουμε να δηλώσουμε στην κοινή γνώμη ότι ζητούμε την επιστροφή των δικαιωμάτων όλων των Μειονοτήτων».

Αν βρεθεί κυβέρνηση (στην Ελλάδα) να ικανοποιήσει ένα τέτοιο αίτημα μετά θα ζητήσουν την αυτοδιάθεση τους και την «ένωση» με τα «μακεντόνσκι» των γειτονικών χωρών... Οι πολιτικοί της χώρας πέρασαν στην άλλη πλευρά. Με την "συμφωνία" του Κοτζιά αποδείχθηκε ότι δεν τους καίγεται καρφί για τη βούληση και τις αγωνίες του λαού. Το σίγουρο είναι ότι το "μακεδονικό" ζήτημα βρίσκεται σε εξέλιξη. Εμείς θα αγωνιστούμε μέχρι την ΝΙΚΗ. Καμία προσπάθεια κατασκευής (δήθεν) "μακεδονικής" μειονότητας δε θα μείνει αναπάντητη. Θα μας βρίσκουν μπροστά τους... Ευτυχώς υπάρχει "η μαγιά"!

Τρίτη, 9 Φεβρουαρίου 2021

ΝΙΚΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ - Ταφόπλακα για την (δήθεν) "μακεδονική" μειονότητα!

Γράφει ο Γεώργιος Ευθ. Τάτσιος

τ.Πρόεδρος Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων


Το Μονομελές Εφετείο Θεσσαλονίκης με την υπ’ αριθμόν 117/2021 απόφασή του έβαλε φρένο στην ιδεολογική διαστροφή και στα καλοπληρωμένα σχέδια εκείνων που ονειρεύονται δήθεν «μακεδονική» μειονότητα εντός Ελλάδος. Πρόκειται για τη δεύτερη ΝΙΚΗ στη δικαστική διαμάχη, που ξεκίνησε μετά από μήνυση που υπέβαλα στις 11 Μαρτίου 2018 ως πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Πολιτιστικών Συλλόγων Μακεδόνων (ΠΟΠΣΜ), όταν φούντωσε η προπαγάνδα για κατασκευή δήθεν «μακεδονικής» μειονότητας στην Ελλάδα, ως φυσική εξέλιξη των εθνικών παραχωρήσεων της «συμφωνίας» του Κοτζιά.

Κάποιοι επιτήδειοι έσπευσαν να «ρευστοποιήσουν» την σύγχυση που προκλήθηκε από την «συμφωνία» των Πρεσπών με την παραδοχή: (α) ύπαρξης κράτους που περιέχει στο όνομά του τον όρο «Μακεδονία», (β) δήθεν «μακεδονικής» εθνότητας και (γ) δήθεν «μακεδονικής» γλώσσας. Ιδρύθηκε  Σωματείο στην Ηράκλεια Σερρών με την επωνυμία Αδελφότητα Ντόπιων Σερραίων «ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΟΣ», του οποίου το καταστατικό συγκεκαλυμμένα ανέφερε ότι είχε σκοπό να μεταλαμπαδεύσει την «ντόπια» γλώσσα και να γιορτάζει τις εθνικές εορτές των «ντόπιων» εξυμνώντας του ήρωές τους. Τον Μάρτιο του 2018 το εν λόγω Σωματείο κυκλοφόρησε (δωρεάν) περιοδική έκδοση με την επωνυμία «Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ ΜΑΣ», στην οποία προπαγάνδιζε ότι η «ντόπια» (μητρική) γλώσσα των Σερρών είναι η (δήθεν) «μακεδονική» γράφοντας τα μισά κείμενα στα σλάβικα, ότι οι εθνικοί ήρωες των «ντόπιων» Σερραίων είναι οι αρχικομιτατζήδες Γκότσε Ντέλτσεφ και Γιάνε Σαντάνσκι και ότι η εθνική εορτή των «ντόπιων» Σερραίων είναι η βουλγαρική ψευδοεπανάσταση του Ίλιντεν στο Κρούσοβο το 1903.

Στις 9 Απριλίου του 2019 εκδικάστηκε η υπόθεση. Ως μάρτυρες υπεράσπισης του εν λόγω Σωματείου παρουσιάστηκαν κάποιοι ακαδημαϊκοί, οι οποίοι ΕΚΤΕΘΗΚΑΝ υπερασπιζόμενοι την καταφανή αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας. Πρόκειται για τον κ.Κωνσταντίνο Τσιτσελίκη, Καθηγητή του Τμήματος Βαλκανικών, Σλαβικών και Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας και η κ.Αλεξάνδρα Ιωαννίδου, Aναπληρώτρια Kαθηγήτρια Τμήματος Ρωσικής Γλώσσας και Φιλολογίας και Σλαβικών Σπουδών του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών. Η κ.Ιωαννίδου συμμετείχε ως μέλος της Μεικτής Διεπιστημονικής Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων που συνέστησε το Υπουργείο Εξωτερικών για τον έλεγχο των σχολικών βιβλίων Ελλάδας και Σκοπίων ένεκα της «συμφωνίας» του Κοτζιά. Η κ. Ιωαννίδου προκάλεσε την δυσφορία των παρευρισκομένων στο δικαστήριο όταν ισχυρίστηκε ότι οι ντόπιοι Σερραίοι μιλούν σλαβικά εντός της πόλης των Σερρών, αλλά και σε περιοχές (όπως η Νιγρίτα) που δεν αλλοφώνησαν ποτέ. Ήταν ολοφάνερο ότι οι προαναφερθέντες ακαδημαϊκοί ήταν στρατευμένοι από τους (δήθεν) αδύναμους «ντόπιους» που δημιούργησαν το συγκεκριμένο Σωματείο. Μετά την δίκη οι αντίδικοί μας παρέθεσαν γεύμα στους καθηγητές σε ταβέρνα στην Ηράκλεια Σερρών με την παρουσία στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ Σερρών. Ήταν φανερό ότι η κυβερνητική υποστήριξη του ΣΥΡΙΖΑ είχε δώσει θάρρος στους ιδρυτές εκείνου του Σωματείου για να φέρουν εις πέρας την αποστολή τους.

Η απόφαση του Πρωτοδικείου Σερρών (12 Σεπτ. 2019) ήταν πραγματικός καταπέλτης, η οποία έβαλε λουκέτο στο εν λόγω Σωματείο για λόγους διατήρησης Δημόσιας Τάξης. Έγινε σαφές ότι η μητρική γλώσσα των ντόπιων Σερραίων είναι η Ελληνική κι ότι το Σωματείο επιχείρησε να παραπλανήσει τους πολίτες που θα εμπιστεύονταν τα παιδιά τους για διδασκαλία της Μακεδονικής Παράδοσης, εννοώντας την σλαβική Παράδοση.

 Έναν μήνα μετά κατατέθηκε έφεση στην πρωτόδικη απόφαση. Η υπόθεση όμως είχε πάρει μεγάλες διαστάσεις στο Πανελλήνιο. Από τα 28 ιδρυτικά μέλη παραιτήθηκαν τα 10 για να μην στιγματιστούν. Ίσως είχαν παραπλανηθεί. Από τους εναπομείναντες ΜΟΝΟΝ οι τρεις άσκησαν έφεση. Οι υπόλοιποι (ανάμεσά τους ΚΑΙ ο πρόεδρος του Σωματείου) παραιτήθηκαν των αξιώσεών τους αφού με την μη άσκηση έφεσης θεωρείται ότι αποδέχθηκαν την πρωτόδικη απόφαση. Η έφεση εκδικάστηκε στις 20 Φεβρουαρίου 2020. Τον πρόεδρο του δικηγορικού Συλλόγου Σερρών κ.Καρίπογλου (που έκανε παρέμβαση υπέρ της κατάργησης του Σωματείου) προπηλάκισαν υποστηρικτές του καταργηθέντος Σωματείου. Έξω από τα δικαστήρια Θεσσαλονίκης παρευρέθηκαν επίσης γνωστοί ιδιοκτήτες ΜΚΟ που προφασίζονται ότι αγωνίζονται για τα δικαιώματα του ανθρώπου, καθώς και πρωτοπαλίκαρα του «Ουράνιου Τόξου» (κόμμα που θεωρεί ότι οι Μακεδόνες καταπιέζονται από τους Έλληνες).

Η υπ’ αριθμόν 117/2021 απόφαση του Μονομελούς Εφετείου Θεσσαλονίκης έβαλε ταφόπλακα στα όνειρα των αυτονομιστών. Η έφεση απορρίφθηκε ως ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ. Μετά την παραίτηση των 10 ιδρυτικών μελών το Σωματείο δεν μπορούσε να έχει υπόσταση διότι σύμφωνα με τον Νόμο για την ίδρυσή του απαιτούνται τουλάχιστον 20 ιδρυτικά μέλη. Οι ιθύνοντες έκαναν εκ του πονηρού εγγραφή 6 μελών επιπλέον. Το Εφετείο όμως δεν παραπλανήθηκε. Στην απόφαση τονίζεται ότι τα μόλις ΤΡΙΑ ιδρυτικά μέλη που απέμειναν πιστά στους σκοπούς του καταργηθέντος Σωματείου εκπροσωπούσαν τις προσωπικές τους απόψεις. Παρόλο που το δικαστήριο δεν εξέτασε τις αιτιάσεις των κατηγορουμένων περί σλαβικής γλώσσας των «ντόπιων» κτλ η απόρριψη της έφεσης ως ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗΣ με αιτιολογικό την «λειψανδρία» στο Σωματείο σημαίνει ότι το συγκεκριμένο Σωματείο δεν έχει πλέον υποστηρικτές. Επιπλέον το δικαστήριο επιδίκασε στους τρεις προσφεύγοντες τα δικαστικά έξοδα της ΠΟΣΠΜ (300 ευρώ) δίνοντας έμφαση στην απορριπτική απόφαση.

Κάποιοι από τους υποστηρικτές του καταργηθέντος Σωματείου ήταν ιδιαίτερα ερειστικοί. Διαλαλούσαν ότι επεδίωκαν να καταδικαστούν από τα Ελληνικά δικαστήρια για να προσφύγουν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και να δικαιωθούν, όπως συνέβη με την Στέγη Μακεδονικού Πολιτισμού (αυτονομιστικός σύλλογος στην Φλώρινα την ίδρυση του οποίου αρνήθηκαν τα Ελληνικά δικαστήρια και ήρθε η καταδίκη από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων). Με αυτόν τον τρόπο ονειρεύονταν ότι θα νομιμοποιούσαν την (δήθεν) «μακεδονική» μειονότητα που είχαν στην φαντασία τους. Ωστόσο με ΤΡΙΑ άτομα δεν διεκδικείται η ύπαρξη καμιάς «μειονότητας»… Αυτή η απόφαση δεν αφήνει περιθώρια για προσφυγή στον Άρειο Πάγο ούτε σε κάποιο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Άραγε από πού θα έβρισκαν τα υπέρογκα ποσά που χρειάζονται για να προσφύγουν σε Ευρωπαϊκό Δικαστήριο;

Η έφεση κρίθηκε ως ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΗ από το Εφετείο Θεσσαλονίκης και μαζί της σκόρπισαν τα όνειρα των καλοπληρωμένων αυτονομιστών, οι οποίοι είναι σίγουρο ότι θα ψάξουν άλλο δρόμο για να πετύχουν τα σχέδιά τους. Το βέβαιο είναι ότι και πάλι θα μας βρουν μπροστά τους. Η αλλοίωση της ιστορικής αλήθειας που επήλθε με την «συμφωνία» του Κοτζιά είναι προσωρινή. Η «συμφωνία» είναι αντισυνταγματική και στηρίχθηκε σε ανταλλάγματα (βλέπε 50 εκατομμύρια ευρώ που φέρεται να αποκάλυψε ο Πάνος Καμμένος στο Υπουργικό Συμβούλιο τον Οκτώβριο του 2018). Τα στοιχεία υπάρχουν σε κατατεθειμένες δικογραφίες και αναμένουν εισαγγελική έρευνα. Όσο κι αν πασχίζουν οι πολιτικοί να την τηρήσουν πιστά είναι βέβαιο ότι δεν μπορεί να αντέξει σε βάθος χρόνου. Συνεχίζουμε τον αγώνα μέχρι την τελική δικαίωση!


Παρασκευή, 29 Ιανουαρίου 2021

Εμείς δεν υπογράψαμε. Συνεχίζουμε να συνορεύουμε με τα Σκόπια...

 

 

Έχω ενώπιόν μου το βιβλίο Γεωγραφίας της Έ Δημοτικού, τάξη στην οποία φέτος είμαι δάσκαλος. Το εγχειρίδιο τιτλοφορείται «Γεωγραφία» και υπότιτλος «Μαθαίνω την Ελλάδα». (Το σωστότερο θα ήταν «Μαθαίνω από την Ελλάδα», αλλά αυτά είναι ψιλά γράμματα για τους συγγραφείς του). Το βιβλίο επανεκδόθηκε το 2020. Όμως την φετινή σχολική χρονιά, μας ήρθε πολύ διαφορετικό, αγνώριστο, μασκαρεμένο. Περιέχει μια «καινοτομία», μια λεπτομέρεια που όσοι παραμένουν ακόμη Έλληνες, διατηρούν άγρυπνη την ιθαγένεια και έχουν ανοιχτά τα μάτια της ψυχής τους, αισθάνονται θλίψη, οδύνη και σπαραγμό. Πολύ περισσότερο όσοι δάσκαλοι αντικρίζουμε την μαγαρισιά, την μεγαλύτερη προδοσία από καταβολής του ελληνικού έθνους. Σε όλους τους χάρτες της πατρίδας μας- 20 περίπου- που φιλοξενούνται στο «σχολικό βιβλίο», τα Σκόπια πλέον ονομάζονται «Βόρεια Μακεδονία». Να καμαρώνει, για παράδειγμα,  στην σελίδα 112, χάρτης με τα γεωγραφικά διαμερίσματα της Ελλάδος, και να «καπνίζουν τα μάτια σου» από οργή, να ματώνει η καρδιά σου, βλέποντας πάνω από την Μακεδονία μας,  «να καμαρώνει» το βδέλυγμα της ιστορίας: «Βόρεια Μακεδονία».

 

Είναι ένα άλλος ξεριζωμός. Διαφορετικός, αλλά το ίδιο επώδυνος και εγκληματικός. Ένα σιωπηλό ξερίζωμα. Δεν είναι αυτός ο χάρτης της πατρίδας μας. Όχι. Είναι το χαρτί της προδοσίας και της ανικανότητας της συφοριασμένης πολιτικής κάστας, που λυμαίνεται τον τόπο μας εδώ και δεκαετίες. Ο χάρτης αυτός δεν απεικονίζει την Ελλάδα, όπως μας την παρέδωσαν με της καρδιάς τους το πύρωμα και με το αίμα τους, οι άχραντες σκιές των προγόνων μας. Ο χάρτης περιγράφει και αποτυπώνει την πλήρη πανωλεθρία των πολιτικών και την κατάπτωση της πατρίδας. Όχι το πέσιμό της, αλλά τον ξεπεσμό της. Αχνίζει ακόμη το αίμα των Μακεδονομάχων, από τον γέρο Όλυμπο ως το Μπέλλες, και ακούγεται ο αντρειωμένος ψίθυρος, η φωνή της Παύλαινας, της Ναταλίας Παύλου Μελά, που όταν την ρώτησαν, αν επιθυμεί να πάρει τα οστά του αετού της Μακεδονίας στην Αθήνα, είπε αγέρωχα: «Όχι. Ο άντρας μου θυσιάστηκε για την Μακεδονία. Εδώ σκοτώθηκε και τούτη η γη, ας κρατήσει τα οστά του σαν αρραβώνα μυστικό και άγιο με την λευτεριά». Δεν ήθελε να πάνε τα ηρωικά λείψανα στην Αθήνα, «την πόλη της δουλοπαροικίας και των πλουτοκρατών» (Παπαδιαμάντης). Τα οστά του Παύλου «καρτερούν» στο μνήμα τους, για να ελέγχουν τους προδότες και να υπενθυμίζουν σε όλους μας ότι «ό,τι κερδήθηκε με αίμα δεν μπορεί να ξεπουληθεί με το μελάνι μιας υπογραφής».

 

Και η πρώτη αντίσταση στην προδοσία να ξεκινήσει από τις σχολικές αίθουσες. Μέχρι πέρυσι οι δάσκαλοι διδάσκαμε μία Μακεδονία. Την ξακουστή του Αλεξάνδρου χώρα. Τώρα πώς δάσκαλοι με στοιχειώδη πνευματική και παιδαγωγική εντιμότητα, θα σταθούν μπροστά στους μαθητές τους και θα υποστηρίξουν το ανοσιούργημα; Τι θα τους πουν; Ότι τόσα χρόνια έκαναν λάθος. Ότι τους έλεγαν ψέματα; Ντροπή να ντροπιαστούμε. Θα τους τοξεύουν αλύπητα τα βλέμματα των μαθητών του. Το βλέμμα της ιστορίας, των νεκρών και των αγέννητων. Έχει γραφεί πολύ εύστοχα πως η ιστορία εξ ορισμού είναι μια συμφωνία μεταξύ των νεκρών, των ζώντων και των αγέννητων. Και αφού είναι τριμερής η συμφωνία, δεν μπορεί να αλλάξει εν απουσία των άλλων δύο μερών: των νεκρών και των αγέννητων. Κανείς δάσκαλος, φιλότιμος και φιλόπατρις, δεν πρέπει να διδάξει την προδοσία. Καταντά συνένοχος.

 

Το κατ΄ εμέ, είπα από την αρχή τους μαθητές μου, να σβήσουν την ατιμωτική καινοτομία και να γράψουν το πραγματικό όνομα των κλεπταποδόχων: Σκόπια. «Πειθαρχείν δει Θεώ μάλλον ή ανθρώποις» λέει κάπου η Αγία Γραφή. Την ίδια υπακοή οφείλουμε και στην πατρίδα. Σ’ αυτήν πειθαρχούμε και όχι στα εντάλματα της εφήμερης απάτης.

 

Θυμήθηκα κάτι από την ιστορία μας. Το 1789 λήγει ο ρωσοτουρκικός πόλεμος. Ο θρυλικός Λάμπρος Κατσώνης, όταν του ζητήθηκε από τους Ρώσους να σταματήσει τις επιθέσεις, γιατί υπογράφτηκε ανακωχή, απάντησε αγέρωχα. « Αν η Αικατερίνη υπέγραψε ειρήνη με τους Τούρκους, εγώ δεν υπέγραψα ακόμη την δική μου» και συνέχισε τον αγώνα…. Ο λαός, ο πολύς λαός, δεν υπέγραψε ούτε στις Πρέσπες ούτε σε κανένα κοινοβούλιο την παραχώρηση του εθνικού μας ονόματος. Γι’ αυτό θα συνεχίσουμε τον αγώνα  μέχρι τελικής νίκης.

 

Οι Βούλγαροι, τον περασμένο Νοέμβριο, έκλεισαν την πόρτα της λεγόμενης Ευρωπαϊκής Ένωσης στα Σκόπια. Χλώμιασαν λίγο, μυξοδιαμαρτυρήθηκαν οι… Ευρωπαίγοι, δηλαδή οι Γερμανοί και… έσπευσε ο Ζάεφ στην Ελλάδα για παρηγοριά, στους αφοσιωμένους φίλους του:  τον πρώην και νυν πρωθυπουργούς. Οι Βούλγαροι αντιστάθηκαν σθεναρώς, εδραζόμενοι και αυτοί πάνω σε ψεύδη και παραποιήσεις της ιστορίας και κέρδισαν. Εδώ, οι ημέτεροι, σέρνονται από διάλογο σε διάλογο, επαφές και διαβουλεύσεις και τρέμουμε και αγωνιούμε τι πάλι θα ξεπουλήσουν, τι πλεκτάνες, μυθεύματα και παραχαράξεις απεργάζονται, για να διατηρήσουν τον «χρυσό θερισμό», την πολύφερνη εξουσία, όπως την ονόμαζε ο Πλούταρχος.

 

Πότε θα καταλάβουμε ότι οι κατ’ ευφημισμόν Μεγάλες Δυνάμεις κρίνουν και συναγάγουν συμπεράσματα για την αξία των μικρών κρατών όχι με την ετοιμότητα υποκλίσεων και το πνεύμα υποταγής τους, αλλά με την αποφασιστικότητά τους να υπερασπιστούν, πάση θυσία, την εθνική τους αξιοπρέπεια και ακεραιότητα.

 

Οι πολιτικοί χρησιμοποιούν την τακτική του «βασιλικού κύνα», όπως ονομαζόταν ο Αρίστιππος ο Κυρηναίος. Αυτός ήταν ευνοούμενος του τυράννου των Συρακουσών Διονυσίου-γι’ αυτό τον αποκαλούσαν «βασιλικό κύνα», δηλαδή σκυλί του βασιλιά. Ζήτησε κάποτε από τον ηγεμόνα ένα ρουσφέτι. Και επειδή δεν βρήκε ανταπόκριση έπεσε στα πόδια του και τον θερμοπαρακαλούσε. Έτσι έπραττε πάντα, όταν ζητούσε κάτι από τον αφέντη του. Κάποια φορά κέρδισε την χαριστική πράξη, μα όλοι τον λοιδορούσαν για την δουλοπρεπή συμπεριφορά του. Και ο φιλόσοφος απάντησε: «Ουκ εγώ αίτιος αλλά ο Διονύσιος ο εν τοις ποσί τας ακοάς έχων», δηλαδή, δεν φταίω εγώ, αλλά ο Διονύσιος που έχει τα αυτιά του στα πόδια. Κάποτε που τον έφτυσε ο τύραννος, είπε: «Εδώ οι ψαράδες γίνονται μούσκεμα για ένα ψάρι, εγώ τι θα πάθω αν ραντισθώ λίγο για κάτι πολύ μεγαλύτερο». Είμαστε στην δεύτερη περίπτωση του «βασιλικού κύνα». Eκλιπαρούμε για «επαφές»- τα ίδια γίνονται και στην Κύπρο-και εισπράττουμε ταπεινώσεις και προδοσίες, που στα πλαίσια της εκλογίκευσης, βαφτίζονται εθνικές επιτυχίες. Όσο θα μας κυβερνούν άνθρωποι που θα νομίζουν ότι οι δήθεν ισχυροί έχουν τα αυτιά στα πόδια, θα συνεχίζονται οι απανωτές ήττες και οι συνεχείς εξευτελισμοί

 

Δημήτρης Νατσιός

δάσκαλος-Κιλκίς.